Από τη διασύνδεση στην ενοποίηση και από εκεί στον επιχειρησιακό συντονισμό

Γιατί το Orchestration αποτελεί το επόμενο βήμα στη σύγχρονη φυσική ασφάλεια

Για δεκαετίες, η βιομηχανία της ηλεκτρονικής φυσικής ασφάλειας εξελίσσεται με βασικό στόχο να κάνει τα συστήματα να «μιλούν» μεταξύ τους. Από τις απλές διασυνδέσεις μεταξύ συσκευών, περάσαμε στις ολοκληρωμένες πλατφόρμες, στα ανοικτά πρωτόκολλα, στα APIs και στις λύσεις που ενοποιούν video surveillance, έλεγχο πρόσβασης, ανίχνευση εισβολής, θυροτηλεόραση, διαχείριση επισκεπτών και άλλες τεχνολογίες.

Σήμερα, όμως, το ερώτημα αλλάζει.

Δεν αρκεί πλέον να γνωρίζουμε εάν δύο ή περισσότερα συστήματα μπορούν να ανταλλάσσουν δεδομένα. Το ζητούμενο είναι να μπορούν τεχνολογία, πληροφορία, άνθρωποι και διαδικασίες να συνεργάζονται συντονισμένα για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου επιχειρησιακού στόχου.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται ένας όρος που αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία: Orchestration – ενορχήστρωση.

Τρία επίπεδα εξέλιξης

Οι όροι interface, integration και orchestration συχνά χρησιμοποιούνται σαν να σημαίνουν το ίδιο πράγμα. Στην πραγματικότητα περιγράφουν διαφορετικά επίπεδα λειτουργικής ωριμότητας.

Διασύνδεση (Interface): Επιτρέπει σε δύο συστήματα ή συσκευές να ανταλλάσσουν πληροφορίες ή να ενεργοποιούν λειτουργίες.

Ενοποίηση (Integration): Συνδυάζει δύο ή περισσότερα συστήματα ώστε να συνεργάζονται και να προσφέρουν λειτουργίες που δεν θα μπορούσαν να παρέχουν μεμονωμένα.

Ενορχήστρωση (Orchestration): Συντονίζει τεχνολογίες, πληροφορίες, ανθρώπους, διαδικασίες και κανόνες λειτουργίας, ώστε όλα αυτά να συνεργάζονται για την επίτευξη ενός κοινού επιχειρησιακού στόχου.

Δεν πρόκειται για ανταγωνιστικές έννοιες αλλά για διαδοχικά επίπεδα. Η διασύνδεση δημιουργεί τη δυνατότητα ενοποίησης και η ενοποίηση αποτελεί τη βάση για την ενορχήστρωση.

Από τα συνδεδεμένα συστήματα στις συντονισμένες επιχειρήσεις

Η φυσική ασφάλεια έχει κάνει τεράστια βήματα στην ενοποίηση τεχνολογιών.

Ένα σύστημα διαχείρισης video μπορεί να συνεργάζεται με τον έλεγχο πρόσβασης, ένα alarm να ενεργοποιεί συγκεκριμένες κάμερες, ένα συμβάν σε μια θύρα να εμφανίζεται στον operator μαζί με το σχετικό video και ένα σύστημα αναγνώρισης πινακίδων να αλληλεπιδρά με ένα σύστημα ελέγχου εισόδου.

Αυτές οι δυνατότητες παραμένουν θεμελιώδεις.

Όμως το ερώτημα μετακινείται από το:

«Μπορούν τα συστήματα να επικοινωνούν μεταξύ τους;»

στο:

«Ποια επιχειρησιακή δυνατότητα θέλουμε να δημιουργήσουμε μέσω αυτών;»

Αυτή είναι η ουσιαστική μετάβαση από τα connected systems στις coordinated operations.

Η τεχνολογία στην υπηρεσία της επιχειρησιακής λειτουργίας

Η εξέλιξη αυτή αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να σχεδιάζονται τα συστήματα φυσικής ασφάλειας.

Η επιλογή μιας κάμερας με περισσότερα megapixels, ενός access control system με περισσότερες δυνατότητες ή μιας πλατφόρμας με περισσότερα analytics δεν αποτελεί από μόνη της στρατηγική ασφάλειας.

Η τεχνολογία αποκτά πραγματική αξία όταν εντάσσεται σε μια ευρύτερη επιχειρησιακή διαδικασία.

Για παράδειγμα, σε ένα περιστατικό παραβίασης μιας ελεγχόμενης πόρτας, δεν έχει σημασία μόνο να εμφανιστεί η εικόνα από την κοντινότερη κάμερα. Μια πραγματικά συντονισμένη λειτουργία μπορεί να περιλαμβάνει ταυτόχρονα την αξιολόγηση του συμβάντος από AI analytics, την αναζήτηση σχετικών γεγονότων από άλλα συστήματα, την ενημέρωση του operator, την ενεργοποίηση συγκεκριμένου workflow, την κλιμάκωση του περιστατικού και, όπου απαιτείται, την ενεργοποίηση προκαθορισμένων ενεργειών από τεχνικά συστήματα ή προσωπικό ασφαλείας.

Εδώ πλέον δεν μιλάμε απλώς για integration.

Μιλάμε για orchestration.

Η AI επιταχύνει την εξέλιξη

Η τεχνητή νοημοσύνη επιταχύνει αυτή τη μετάβαση, καθώς επιτρέπει στα συστήματα να επεξεργάζονται πολύ μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών και να υποστηρίζουν πιο σύνθετες επιχειρησιακές αποφάσεις.

Στο παραδοσιακό μοντέλο, μια ενέργεια μπορεί να ενεργοποιεί μια προκαθορισμένη αντίδραση:

• Ένα forced door alarm εμφανίζει το σχετικό video.
• Ένα panic button στέλνει μια ειδοποίηση.
• Ένα video analytic δημιουργεί ένα alarm.

Η AI μπορεί να οδηγήσει σε κάτι πολύ πιο σύνθετο.

Πληροφορίες από διαφορετικές πηγές μπορούν να συσχετιστούν, να αξιολογηθούν και να ιεραρχηθούν, ώστε ο operator να λαμβάνει όχι απλώς περισσότερα alerts αλλά πιο χρήσιμη επιχειρησιακή πληροφορία.

Ένα σύστημα μπορεί, για παράδειγμα, να συσχετίσει δεδομένα video, access control και άλλων αισθητήρων, να αναγνωρίσει ένα ασυνήθιστο μοτίβο και να προτείνει την κατάλληλη ενέργεια ή να ενεργοποιήσει ένα προκαθορισμένο workflow.

Ωστόσο, εδώ υπάρχει μια σημαντική διάκριση:

AI δεν σημαίνει από μόνη της orchestration.

Η AI μπορεί να αναγνωρίσει ένα συμβάν. Μπορεί να το ταξινομήσει ή να προτείνει μια ενέργεια. Δεν καθορίζει όμως από μόνη της ποιος έχει την αρμοδιότητα να αποφασίσει, πότε πρέπει να γίνει escalation, ποια είναι η προβλεπόμενη διαδικασία και ποιος έχει την τελική ευθύνη.

Αυτά είναι ζητήματα επιχειρησιακού συντονισμού.

Ο άνθρωπος παραμένει μέρος της «ενορχήστρωσης»

Η μετάβαση στο orchestration δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος απομακρύνεται από τη διαδικασία.

Αντίθετα, η αξία βρίσκεται στην καλύτερη κατανομή ρόλων μεταξύ ανθρώπων και τεχνολογίας.

Η τεχνολογία μπορεί να συλλέγει και να συσχετίζει δεδομένα, η AI να εντοπίζει μοτίβα και να αξιολογεί συμβάντα, τα αυτοματοποιημένα συστήματα να εκτελούν προκαθορισμένες ενέργειες και ο άνθρωπος να λαμβάνει τις αποφάσεις που απαιτούν κρίση, εμπειρία και ανάληψη ευθύνης.

Έτσι, το orchestration δεν αφορά μόνο το τι κάνουν τα συστήματα, αλλά και το πώς συνεργάζονται άνθρωποι και τεχνολογία.

Πώς σχεδιάζεται το Orchestration;

Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να ξεκινήσει ένας οργανισμός από την τεχνολογία.

«Ποια πλατφόρμα να αγοράσουμε;»

«Ποια κάμερα διαθέτει το καλύτερο AI;»

«Ποιο access control σύστημα έχει τις περισσότερες διασυνδέσεις;»

Η σωστή αφετηρία είναι διαφορετική:

«Ποια επιχειρησιακή δυνατότητα θέλουμε να δημιουργήσουμε;»

Σε αυτό μπορεί να βοηθήσει η ανάπτυξη ενός Concept of Operations (ConOps), το οποίο περιγράφει πώς τεχνολογίες, πληροφορίες, άνθρωποι, διαδικασίες και αρμοδιότητες θα συνεργάζονται για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων ασφαλείας.

Με αυτή τη λογική, η τεχνολογία επιλέγεται όχι ως αυτοσκοπός αλλά ως μέρος μιας συνολικής επιχειρησιακής αρχιτεκτονικής.

Το επόμενο βήμα για τη φυσική ασφάλεια

Η ενοποίηση δεν χάνει τη σημασία της. Αντίθετα, γίνεται ακόμη σημαντικότερη, επειδή αποτελεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί το orchestration.

Η εξέλιξη, επομένως, μπορεί να περιγραφεί απλά:

• Η διασύνδεση επιτρέπει στα συστήματα να επικοινωνούν.
• Η ενοποίηση επιτρέπει στα συστήματα να συνεργάζονται.
• Το orchestration επιτρέπει στην τεχνολογία, στους ανθρώπους και στις διαδικασίες να λειτουργούν ως μία συντονισμένη επιχειρησιακή δυνατότητα.

Αυτό είναι κάτι περισσότερο από μια αλλαγή ορολογίας. Αποτελεί το επόμενο βήμα στην εξέλιξη της ηλεκτρονικής φυσικής ασφάλειας: από τη σύνδεση τεχνολογιών στη συντονισμένη λειτουργία ολόκληρου του οικοσυστήματος ασφάλειας.

Και όσο η AI, τα intelligent analytics, οι αυτοματισμοί και οι ενοποιημένες πλατφόρμες ωριμάζουν, το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα δεν θα βρίσκεται απλώς στο ποιος διαθέτει περισσότερη τεχνολογία.

Θα βρίσκεται στο ποιος μπορεί να συντονίσει καλύτερα την τεχνολογία, τους ανθρώπους και τις διαδικασίες ώστε να αντιδρά αποτελεσματικότερα, ταχύτερα και πιο στοχευμένα σε ένα πραγματικό συμβάν.