H εξέλιξη του Συνοδού Ασφάλειας στο περιβάλλον της οικονομικής κρίσης των Μ/Μ επιχειρήσεων

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τελευταία παρατηρούνται ευρύτερες αλλαγές στο επίπεδο ασφάλειας, στον κλάδο του μικρομεσαίου μεγέθους επιχειρήσεων[1], που αποτελούν και τη ραχοκοκαλιά της Ελληνικής κοινωνίας. Με αφορμή την υφιστάμενη κατάσταση, γίνεται η παρέμβαση αυτή και συγκεκριμένα στον ιδιαίτερο χώρο του επαγγέλματος των Συνοδών Ασφαλείας (ΣΑ).

Δημήτριος Μερτσιωτάκης
Απόστρατος Αξ/κος Π.Α./Απόφοιτος Σχολής Πολέμου
Πιστοποιημένος Εκπαιδευτής Ενήλικων
CPO, VPTS Founder Instructor Εκπαιδευτής ΣΚΟΕ

Σαφέστατα, τα νεότερα  πλέον σε ηλικία διοικητικά στελέχη των επιχειρήσεων έχουν αντιληφθεί τις  επιπτώσεις που έχει επιφέρει η υβριδική εξέλιξη των απειλών στην ασφάλεια, ως απόρροια της υπερδεκαετούς οικονομικής κρίσης. Η κοινωνική κατάπτωση και η αύξηση της εγκληματικότητας εγείρουν πλέον επιτακτικά την ανάγκη για ένα διαφορετικό και πιο σύγχρονο μοντέλο διαχείρισης της ασφάλειας.  Εξ συστημικής ανάγκης όμως και ως απόρροια των δυσμενών χρηματοοικονομικών ροών, παρατηρείται σημαντική μείωση της διαθέσιμης ρευστότητας και των αντίστοιχων πόρων. Κατά συνέπεια, υπάρχει περιορισμός ανάπτυξης μιας ξεχωριστής, «in house» Διεύθυνσης Ασφάλειας. Πιο συγκεκριμένα, ασφάλειας με Security Manager, με μικρή Συνοδευτική Ομάδα Ασφάλειας (ΣΟΑ) για τον επιχειρηματία, τα ανώτερα στελέχη και τους υπαλλήλους ασφαλείας για την επιχείρηση εν γένει.

Το παλαιότερο μοντέλο ασφαλείας που περιοριζόταν σε ένα σύστημα συναγερμού ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σε ένα στατικό στην κεντρική είσοδο των εγκαταστάσεων φύλακα ασφαλείας, κρίνεται πλέον ανεπαρκές. Ιδιαιτέρως για εξωστρεφείς  επιχειρήσεις, η εικόνα των οποίων επιμελώς προβάλλεται προς τα έξω από το τμήμα marketing των επιχειρήσεων, μέσω των ιστοσελίδων τους, αλλά και των κοινωνικών δικτύων. Επιπροσθέτως, το παλιό μοντέλο δεν είναι ασφαλές – έστω και στοιχειωδώς – για τις απαραίτητες μετακινήσεις επιχειρηματία και στελεχών. Η εικόνα των ΣΑ, για τα στελέχη μιας επιχείρησης, είναι προφανώς αποτρεπτική. Όμως, με τα σημερινά δεδομένα και από μόνη της, δεν μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικώς αποτρεπτικά, δημιουργώντας κενά ως προς την αύξηση των επιπέδων ασφαλείας μιας επιχείρησης. Κατά συνέπεια, η ανάγκη  για προσωπική και επιχειρηματική ασφάλεια συνεχίζει να υφίσταται και μάλιστα με διαρκώς αυξανομένη ένταση. Πως καλύπτεται το προαναφερθέν κενό;

Τα τελευταία χρόνια και θέλοντας οι επιχειρήσεις να αυξήσουν το επίπεδο ασφάλειας της επιχείρησης και των στελεχών, παρατηρήθηκε μια διακριτική αναζήτηση – από τμήματα Human Resources των οργανισμών – τουλάχιστον δύο ή τριών στελεχών, με ιδιαίτερα κριτήρια βιογραφικού.  Στελεχών με επαγγελματική εμπειρία ως ΣΑ, που προσπορίζονται από αυτή την επαγγελματική δραστηριότητα αλλά με επιπλέον διαθέσιμα προσόντα, που ξεφεύγουν από την έννοια ενός παραδοσιακού βιογραφικού των ΣΑ.

Στόχος; Η ανάθεση και η οργάνωση σε αυτούς, ενός Σχεδίου Ασφαλείας, με εμπέδωση και ενσυναίσθηση της κουλτούρας ασφάλειας για όλη την επιχείρηση.    Θα μπορούσε κάποιος λοιπόν να πει ότι, οι επιχειρήσεις αναζητούν ΣΑ, όχι με τη στενή έννοια του όρου, αλλά στελέχη Υπηρεσιών Ασφαλείας, με αναβαθμισμένα καθήκοντα διαχείρισης. Δυο ή τριών ανθρώπων εξαιρετικά δυναμικών, που πέραν των καθηκόντων τους ως ΣΑ, θα αναλάβουν να επικοινωνήσουν την ασφάλεια και προς τα έξω, ενώ θα δημιουργήσουν διαδικασίες ασφαλείας για όλους. Ανθρώπους, που η διοίκηση με την στάση της θα τους επιβάλει και με το αναβαθμισμένο επίπεδο γνώσεων τους θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη του προσωπικού. Ανθρώπους που θα οργανώσουν σχέδιο ασφαλείας, που θα επιδιώξουν να το εφαρμόσουν και μέσω ασκήσεων να το κάνουν πράξη!

Προς επίρρωση της κουλτούρας ασφαλείας, αυτή θα περιλαμβάνει στελέχη με εξαιρετικό επίπεδο γνώσεων. Όπου, πέραν των ειδικών εκπαιδεύσεων ως ΣΑ, που αφορούν την προστασία της ζωής των φυσικών προσώπων, η εξαιρετική γνώση ξένων γλωσσών, η γνώση και αντίληψη της λειτουργίας των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και των Συστημάτων Ασφαλείας κρίνεται αναγκαία και επιβεβλημένη. Καθώς και η εκπαίδευση στις σύγχρονες τεχνολογίες των Συστημάτων Συναγερμού & Ελέγχου Πρόσβασης  αποκτά ιδιαίτερη σημασία.  Ενώ, σημαντικότατο ρόλο λαμβάνουν πλέον οι εκπαιδεύσεις  που αφορούν τη  Διαχείριση Προσωπικού σε Κρισιγενείς  Καταστάσεις, στην άμεση ανταπόκριση περί υγειονομικών θεμάτων, φυσικών καταστροφών και θεμάτων πυρασφάλειας. Γιατί απειλή δεν είναι μόνο ένα όπλο που πιθανόν θα σημαδέψει ένα πρόσωπο. Είναι και όλα εκείνα τα απρόσμενα και απρόβλεπτα, οι «μαύροι κύκνοι», που πάντα παραμονεύουν. Για αυτό, κάποιοι πρέπει να οργανώσουν και να προετοιμάσουν επιχειρηματίες, στελέχη και οργανισμό,  για αντιμετώπιση πιθανών επερχόμενων απειλών.  Έξαλλου, αυτό δεν είναι ασφάλεια;

Δυστυχώς προς το παρόν, είναι λίγες οι επιχειρήσεις που ενεργούν προς αυτή την κατεύθυνση. Μιας και αντιλαμβάνονται την ασφάλεια ως έξοδο και όχι ως επένδυση. Όμως κάτι αλλάζει… Έχω την αίσθηση ότι το τελευταίο διάστημα, πολλοί ΣΑ έχουν αντιληφθεί τη νέα αυτή τάση και δεν είναι τυχαίο που σε προσωπικούς τους λογαριασμούς στα «social media», αναρτούν αποκτηθέντα πτυχία εκπαιδεύσεων σε θεματικές που προαναφέρθηκαν, προκειμένου να ενισχύσουν το βιογραφικό τους.

Είναι σίγουρο, ότι οι επιχειρηματίες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα βρουν το δρόμο ώστε με τους περιορισμένους πόρους που διαθέτουν, να δώσουν λύσεις. Στον τομέα της προστασίας των ιδίων, των στελεχών τους, αλλά ταυτοχρόνως και της βελτίωσης της ασφάλειας των επιχειρήσεων τους. Μα όλα μαζί, γίνεται;

Δύσκολο! Σε αρκετές επιχειρήσεις όμως συμβαίνει. Η διαρκής εκπαίδευση των ΣΑ, σε συναφείς με το αντικείμενο της ασφάλειας ενότητες, ως θεμέλιος λίθος της Δια Βίου Μάθησης, συντελεί στην ανέλιξη του επαγγέλματος των ΣΑ. Όλοι μας θέλουμε να αυτοβελτιωθούμε, αλλά και να αναπροσαρμόσουμε την επαγγελματική βιωσιμότητά μας στο σύγχρονο, πολυσχιδές, ανταγωνιστικό και απειλητικό περιβάλλον. Προσθέτουμε γνώσεις στο βιογραφικό μας, ελπίζοντας σε επαγγελματική αναγνώριση, αναβάθμιση  και καταξίωση. Μιας και οι προκλήσεις είναι μπροστά μας, γιατί να μην είμαστε εμείς οι ίδιοι παρόντες και συνδιαμορφωτές στις νέες εξελίξεις;

[1] Ορισμός της επιτροπής ΕΣΠΑ 2003/361/ΕΚ: μικρή επιχείρηση: 10 -50 εργαζόμενοι και κύκλος εργασιών 2 – 10 εκατομμύρια & μεσαία επιχείρηση: 50-249 εργαζόμενοι και κύκλος εργασιών 10 – 43 εκατομμύρια.