Κάμερες σε Δημόσιους Χώρους: Ώρα για Επανεξέταση του Πλαισίου!

Πολλά ήταν, για ακόμα μια φορά τους τελευταίους μήνες, τα περιστατικά εγκληματικών ενεργειών, η εξιχνίαση των οποίων, βασίστηκε κατά κύριο λόγο στην αξιοποίηση του βίντεοληπτικού υλικού από κάμερες ασφάλειας τοποθετημένες σε επιχειρήσεις ή ιδιωτικές κατοικίες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό άλλωστε! Απλά για ακόμα μια φορά αναδεικνύεται έντονα το παράδοξο στη σημερινή πραγματικότητα της ασφάλειας στην Ελλάδα. Όταν συμβαίνει ένα σοβαρό έγκλημα, το πρώτο πράγμα που αναζητούν οι Αρχές είναι… κάμερες. Κάμερες καταστημάτων, επιχειρήσεων, ξενοδοχείων, κατοικιών, πρατηρίων, χώρων εστίασης. Αναζητούν το βίντεο που μπορεί να δείξει τη διαδρομή του δράστη, ένα όχημα, μια πινακίδα, την ώρα ενός περιστατικού ή απλώς ένα κρίσιμο στοιχείο που θα βοηθήσει να συμπληρωθεί το παζλ των στοιχείων της έρευνας

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση που, κατά τη γνώμη μας, πρέπει πλέον να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για την αναθεώρηση του κανονιστικού και νομικού πλαισίου που απαγορεύει – πλην ελαχίστων περιπτώσεων – τη θέαση δημόσιου χώρου (πεζοδρόμια & δρόμοι) από τις κάμερες ασφαλείας ιδιωτών.

Ένα πλαίσιο που σίγουρα πρέπει να αναθεωρηθεί και να προσαρμοστεί στη νέα, ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη, αλλά και στις απαιτήσεις των καιρών σχετικά με την ασφάλεια.

Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζουμε την ανεξέλεγκτη παρακολούθηση δημόσιου χώρου, χωρίς κανόνες. Όμως υπάρχουν πλέον οι προϋποθέσεις για τη βέλτιστη ισορροπία μεταξύ ενίσχυσης της ασφάλειας και προστασίας της ιδιωτικότητας.

Η σημερινή συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο “πού κοιτάζει η κάμερα”. Πρέπει να εξετάζει εξίσου “τι γίνεται με το υλικό που παράγει”.

Η τεχνολογία έχει προχωρήσει εντυπωσιακά. Video analytics και τεχνητή νοημοσύνη μπορούν να εφαρμόσουν masking σε πρόσωπα και πινακίδες, να περιορίσουν την πρόσβαση στο υλικό, να επιτρέπουν αναζήτηση με βάση συγκεκριμένο περιστατικό και να ενεργοποιούν την αποκάλυψη δεδομένων, μόνο όταν υπάρχει τεκμηριωμένος λόγος και εξουσιοδότηση.

Το ίδιο το κεντρικό μας άρθρο αναδεικνύει αυτή τη μετάβαση: από το «τι βλέπει η κάμερα» στο «πώς διαχειριζόμαστε υπεύθυνα την εικόνα» με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης και όχι μόνο.

Ως Security Manager, υποστηρίζουμε ότι χρειαζόμαστε μια σοβαρή επανεξέταση του πλαισίου για τις κάμερες σε δημόσια προσβάσιμους χώρους. Μια θεσμική επιτροπή, με τη συμμετοχή των αρμόδιων κρατικών φορέων, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων, νομικών, τεχνοκρατών και εκπροσώπων της αγοράς της φυσικής ασφάλειας, θα μπορούσε να εξετάσει συνολικά το ζήτημα και να προτείνει ένα σύγχρονο μοντέλο.

Η ίδια η Πολιτεία, άλλωστε, κινείται ήδη προς αυτή την κατεύθυνση, αξιοποιώντας «έξυπνες» κάμερες και τεχνητή νοημοσύνη για την οδική ασφάλεια.

Η ισορροπία μπορεί να βρεθεί. Δεν χρειάζεται ούτε να φοβόμαστε την τεχνολογία ούτε να αγνοούμε την προστασία της ιδιωτικότητας.

Χρειάζεται ανοιχτό μυαλό, ρεαλισμός και κανόνες προσαρμοσμένοι στην εποχή μας.

Εμείς, ως το σημείο αναφοράς της ενημέρωσης για την ασφάλεια στην Ελλάδα θα συμβάλουμε προς σε αυτή τη κατεύθυνση μέσα από την αρθρογραφία μας και άλλες πρωτοβουλίες.

Βλάσης Αμανατίδης

Αρχισυντάκτης

Security Manager