Οι Προκλήσεις Εύρεσης και Διατήρησης Κατάλληλου Προσωπικού Ασφαλείας

Η ιδιωτική ασφάλεια βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Την ώρα που οι ανάγκες προστασίας αυξάνονται και οι απειλές γίνονται πιο σύνθετες, ο κλάδος καλείται να αντιμετωπίσει μια ιδιαίτερα σοβαρή πρόκληση: την εύρεση και διατήρηση κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού. Το ζήτημα δεν είναι απλώς αριθμητικό – είναι βαθιά ποιοτικό και στρατηγικό, επηρεάζοντας άμεσα το επίπεδο ασφάλειας οργανισμών και κοινωνίας.

Πάνος Παναγόπουλος MSc
Key Account Manager
G4S Secure Solutions S.A.

Ο κλάδος της ιδιωτικής ασφάλειας αποτελεί σήμερα έναν από τους βασικούς πυλώνες για την προστασία προσώπων, περιουσιών και εγκαταστάσεων. Ωστόσο, πίσω από αυτή την απαραίτητη υπηρεσία κρύβεται μια ολοένα και εντονότερη πρόκληση που αφορά τη δυσκολία εύρεσης και, κυρίως, διατήρησης κατάλληλου προσωπικού. Οι αιτίες του φαινομένου είναι πολυδιάστατες, καθώς αγγίζουν ευαίσθητους τομείς όπως το θεσμικό πλαίσιο, τις αμοιβές του προσωπικού, την ευρύτερη οργανωσιακή κουλτούρα των εταιρειών φύλαξης αλλά και την υφιστάμενη κοινωνική αντίληψη για τον κλάδο.

Μια ανισορροπία που δημιουργεί ελλείψεις

Η πλέον διαδεδομένη και πιθανός μία εκ των κρισιμοτέρων παραμέτρων είναι αναμφισβήτητα η ανισορροπία μεταξύ αμοιβής και του έργου (αρμοδιότητες / καθήκοντα) που ανατίθενται στο προσωπικό ασφαλείας. Είναι γνωστό ότι συχνά αναλαμβάνουν έναν σύνθετο ρόλο με ποικίλες απαιτήσεις, οι οποίες προϋποθέτουν ειδικά προσόντα και συχνά εργασία υπό έντονη πίεση, σε αντίξοα ωράρια και έκθεση σε πραγματικούς κινδύνους.

Παρά την κρισιμότητα των καθηκόντων και των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν , οι αποδοχές παραμένουν κατά κανόνα προσκολλημένες με τον βασικό μισθό, γεγονός που αφενός δεν δημιουργεί την απαραίτητη διαφοροποίηση και κουλτούρα των εργαζομένων του κλάδου και αφετέρου οδηγεί σε μια αναπόφευκτη φυγή προς άλλους κλάδους και επαγγέλματα όπως π.χ η εστίαση, που προσφέρουν καλύτερο εισόδημα με λιγότερες ευθύνες. Αυτή η οικονομική αναντιστοιχία μεταξύ αμοιβών προσόντων και παραγόμενου έργου δημιουργεί δυσαναπλήρωτα κενά στην αγορά  και εντείνει το πρόβλημα στελέχωσης.

Η “διεύρυνση ρόλου” που αποδυναμώνει την αποστολή

Όπως είναι γνωστό, το προσωπικό ασφαλείας επιφορτίζεται συχνά με το βάρος «πολλών και μη σχετικών» αρμοδιοτήτων. Δεν είναι σπάνιο οι φύλακες να μετατρέπονται σε προσωπικό γραφείου ή σε γενικούς υποστηρικτές λειτουργιών, καθιστώντας την παρουσία τους κρίσιμη σε τομείς πέραν της αποστολής τους.

Αυτή η πρακτική οδηγεί σε αποδυνάμωση της βασικής αποστολής τους, που είναι η πρόληψη, η επιτήρηση και η διαχείριση περιστατικών υπό το βλέμμα του εξειδικευμένου επαγγελματία. Παράλληλα, προκαλεί έντονη απογοήτευση, καθώς οι εργαζόμενοι αισθάνονται ότι ο επαγγελματικός τους ρόλος υποτιμάται και η εξειδίκευσή τους απαξιώνεται.

Η σταδιακή μετάβαση από τον ρόλο του επαγγελματία ασφάλειας σε ρόλο «πολυεργαλείου» απομακρύνει τον κλάδο από τα πρότυπα επαγγελματισμού που ο ίδιος επιδιώκει να θεμελιώσει.

Ανάγκη για αλλαγή κουλτούρας

Η ρίζα του προβλήματος επεκτείνεται και στην έλλειψη μιας κουλτούρας ασφάλειας εντός των οργανισμών που είναι αποδέκτες των υπηρεσιών αυτών. Οι διοικήσεις τους συχνά αντιμετωπίζουν την ασφάλεια απλώς ως ένα «κόστος» και όχι ως τη ζωτική λειτουργία που αφορά τα περιουσιακά τους στοιχεία και την την επιχειρησιακή τους συνέχεια. Μεγάλο κομμάτι ευθύνης στη δημιουργία και συντήρηση αυτής της κουλτούρας έχουν και οι ίδιοι οι πάροχοι υπηρεσιών ασφαλείας. Είναι σύνηθες πολλά επιχειρησιακά θέματα που αφορούν την ασφάλεια να υποβαθμίζονται και να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα πίσω από εκείνη της ικανοποίησης των απαιτήσεων του πελάτη.

Η συνεπαγόμενη υποβάθμιση του ρόλου τους σε θέματα ασφαλείας σε συνδυασμό με την απουσία εκπαίδευσης και της γενικότερης επένδυσης για την περαιτέρω ανάπτυξη τους πλήττει ανεπανόρθωτα το ηθικό του προσωπικού ασφαλείας, εκμηδενιζοντας το όποιο προσωπικό κίνητρο ενασχόλησης και περαιτέρω εξέλιξης. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η ενίσχυση των τάσεων αποχώρησης επιδεινώνοντας και το ποιοτικό πρόβλημα εύρεσης κατάλληλου για τον κλάδο. 

Μια Ολιστική Αναθεώρηση

Για το μέλλον της ασφάλειας, απαιτείται πλέον μια ολιστική αλλαγή προσέγγισης. Η παροχή ανταγωνιστικότερων αμοιβών που αναγνωρίζουν την ευθύνη, η αυστηρή οριοθέτηση των καθηκόντων και η επένδυση στον επαγγελματισμό είναι μονόδρομος. Μόνο μέσω της ουσιαστικής αναβάθμισης του ρόλου, τόσο οικονομικά όσο και θεσμικά, θα καταστεί ο κλάδος ξανά ελκυστικός, διασφαλίζοντας την επάρκεια και την ποιότητα του προσωπικού που έχει ως αποστολή την προστασία όλων μας.