Οι 2 πιο δύσκολες Λέξεις, στο ελληνικό επαγγελματικό λεξιλόγιο και όχι μόνο…

Αποφάσισα να ασχοληθώ σε αυτό το άρθρο, με δύο λέξεις που ακούω/διαβάζω εξαιρετικά σπάνια, στην επαγγελματική μου ενασχόληση με το Consulting & το Coaching.

Και ενώ προσδοκούσα ότι η νέα γενιά – Gen. Z – τουλάχιστον, θα τις χρησιμοποιεί στο περιβάλλον εργασίας της, εντούτοις η αποφυγή της χρήσης τους συνεχίζεται, από όλες τις γενιές Στελεχών και Εργαζομένων.

Οι δύο Λέξεις είναι, το «Ζητώ Συγγνώμη» και το «Δεν Γνωρίζω»!

Tου Δημήτρη Ιωαννίδη
Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Coach (AC Accredited)
akernar8@otenet.gr – mob.: 6945101036
www.linkedin.com/in/dimitrisioannidis/

Τι «συνδέει» αυτές τις δύο Λέξεις; H τεράστια δυσκολία εκφοράς τους, όχι μόνο από Top Managers, αλλά και από Στελέχη-Εργαζόμενους σε όλη την Εταιρική ιεραρχία.

Ακόμα παραπέρα, το φαινόμενο αυτό αποτελεί τυπικό δείγμα της Ελληνικής Κουλτούρας σε επίπεδο σκέψης, λόγου και άσκησης διαχείρισης (Management), σε πολλά πεδία. Και μην με «διορθώσετε», ότι «…το Management αφορά λίγους και υψηλά ιστάμενους» – αφορά όλους και όλες μας σε κάθε βαθμίδα του εργασιακού μας χώρου.

Αν θέλουμε όμως, να «σκάψουμε» προς τον πυρήνα του φαινομένου, η άποψή μου είναι ότι η αποστροφή στην χρήση τους, συμβαίνει γιατί λείπει η Ισορροπία Αυτοεκτίμησης & Αυτοπεποίθησης, σε συνδυασμό με την χαμηλού επιπέδου Συναισθηματική Νοημοσύνη (Emotional Intelligence). Πολύπλοκο; Εξηγούμαι αναλυτικότερα παρακάτω.

«ΣΥΓΓΝΩΜΗ». «Σιγά μην του ζητήσω εγώ Συγγνώμη, γιατί κάναμε …», αυτή ήταν η απάντηση υψηλόβαθμου Στελέχους Πωλήσεων, όταν του πρότεινα να ζητήσει Συγγνώμη από Πελάτη του, για ένα λάθος που έγινε από την Εταιρία, στο δικό του πεδίο ευθύνης. Γιατί να ήταν τόσο δύσκολο για εκείνον να το κάνει; Οι 4 βασικές αιτίες:

• Απειλή για τον Επαγγελματικό Εαυτό του (Professional Ego). Ο Επαγγελματικός Εγωϊσμός, όταν ξεφεύγει από τα όρια, μετατρέπει την Αυτοπεποίθηση σε Αλαζονεία.
• Απώλεια του «Αλάνθαστου». Όταν πιστεύουμε ότι δεν κάνουμε λάθη, φοβόμαστε ότι θα φανούμε αδύναμοι, αναποτελεσματικοί, ή ότι θα χάσουμε τον σεβασμό των Συναδέλφων μας, υφισταμένων ή προϊσταμένων, αλλά και Πελατών
• Τοξική Εταιρική Κουλτούρα. Αν η Εταιρία, «τιμωρεί» αυστηρά τα λάθη, αντί να τα βλέπει ως ευκαιρίες μάθησης, οι Εργαζόμενοι αναπτύσσουν αμυντικούς μηχανισμούς επιβίωσης, μεταθέτοντας ευθύνες…
• Νομικοί/Εταιρικοί φόβοι. Τέλος, πρέπει να αναφερθεί γιατί το έχω συναντήσει, ότι ορισμένες Επιχειρήσεις θέτουν την «επίσημη Συγγνώμη» , ως νομική παραδοχή υπαιτιότητας, σε μία δικαστική εμπλοκή ή απλά μία αξιολόγηση.

Και παρακάτω οι πολύ σημαντικές αρνητικές επιρροές της μη χρήσης αυτής της Λέξης:

• Διάβρωση Εμπιστοσύνης, προς το πρόσωπο που δεν παραδέχθηκε, δεν εκφράσθηκε ειλικρινά, με μία «Συγγνώμη» – είναι όντως μία πολύ δυνατή λέξη!
• Δημιουργία Κουλτούρας μετάθεσης Ευθυνών, με την διάχυση της απογοήτευσης από την μη χρήση της «Συγγνώμης», σε Συναδέλφους ή Πελάτες
• Μείωση του ηθικού και της δέσμευσης, σε όλη την Ομάδα, μέσω της μη παραδοχής και έκφρασης ενός λάθους με μία «Συγγνώμη»
• Διάρρηξη της Ομαδικότητας. Από την μη ανάληψη ευθύνης με «επικοινωνιακή σφραγίδα» την «Συγγνώμη», δίνοντας κακό παράδειγμα στην Ομάδα
• Χάσιμο πολύτιμου χρόνου, σε εντεύθεν επικοινωνίες, blame to, και «δεύτερες» σκέψεις, σχόλια έως…gossip, χωρίς την εκτόνωση μέσω της Λέξης αυτής
• Μία «αχρείαστη πικρία» έως τοξικότητα στις σχέσεις, όταν δεν εκτονώνεται ένα λάθος ή παρεξήγηση, με μία «Συγγνώμη»

Θυμηθείτε : Η Συγγνώμη, δεν είναι σημάδι Ενοχής αλλά Επαγγελματισμού – δείχνει ότι νοιάζεστε για την ποιότητα της δουλειάς σας και της Εταιρίας-Ομάδας σας!

«ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ». Εδώ, η διαπίστωση του προβλήματος είναι πιο δύσκολη, γιατί πρέπει να …ανακαλύψει ο δέκτης, ότι ο πομπός – που δεν μπορεί να πει «δεν γνωρίζω» – πράγματι δεν γνωρίζει, είναι ασαφής, λέει «άλλα αντ’ άλλων», δικαιολογείται, κ.ο.κ.

Σε αυτή την περίπτωση, έχουμε  τον «παντογνώστη», με ψυχολογικές & κοινωνικές αιτίες:

• Τα κατάλοιπα της παιδείας μας. Ας θυμηθούμε στο σχολείο ότι δεν επιτρεπόταν το «δεν ξέρω»…Έχουμε εκπαιδευθεί να πιστεύουμε ότι η σιωπή ή η άγνοια, είναι συνώνυμα της αποτυχίας
• Το σύνδρομο του «απατεώνα» (Imposter syndrome). Η μόνιμη ανασφάλεια, της αποκάλυψης ότι «…δεν είμαι αρκετά καλός για τη θέση…»
• Η Κουλτούρα της «Τοξικής θετικότητας». Υπάρχει ακόμα η ισχυρή άποψη, ότι ο σωστός επαγγελματίας πρέπει να τα ξέρει όλα! Η σκέψη, η έρευνα, η παραδοχή άγνοιας, θεωρούνται αδυναμίες.
• Υπερεκτίμηση Ικανοτήτων(Dunning-Kruger effect). Άνθρωποι με περιορισμένες γνώσεις σε ένα αντικείμενο, δεν έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν πόσα δεν ξέρουν – η ανισορροπία Αυτοπεποίθησης/Αυτοεκτίμησης, που λέγαμε παραπάνω.

Ας δούμε τέλος σημαντικές αρνητικές επιρροές, από τη μη χρήση της Λέξης «Δεν Γνωρίζω»:

• «Άδειασμα». Ή αλλιώς καταστροφή της αξιοπιστίας και της σοβαρότητας του ατόμου που γίνεται αντιληπτή η άγνοιά του.
• Λανθασμένες αποφάσεις. Μια αυθαίρετη απάντηση ή δικαιολογία, οδηγεί σε λάθος αποφάσεις, χαμένο χρόνο και ίσως οικονομική ή άλλη ζημία, για την Ομάδα και την Εταιρία
• Εμπόδιο στην Μάθηση. «Κλείνουμε την πόρτα» στην διερεύνηση, την σκέψη, την αξιολόγηση και την επιλογή. Σκεφθείτε το…
• Εκνευρισμός/Τοξικότητα. Δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος «αερολογίας» στις Συναντήσεις/Παρουσιάσεις/Συσκέψεις, απλά και μόνο γιατί δεν μπορεί να ειπωθεί αυτή η Λέξη…

Θυμηθείτε : Η φράση «Δεν το γνωρίζω, αλλά θα ερευνήσω, θα το μάθω και θα σου πώ», θεωρείται μία από τις πιο ισχυρές και ώριμες δηλώσεις ενός Επαγγελματία, σε οποιοδήποτε αντικείμενο και επίπεδο θέσης βρίσκεται, δείχνοντας ειλικρίνεια, επαγγελματική ασφάλεια και διάθεση για εξέλιξη.

Συγγνώμη, αλλά εσείς τα γνωρίζατε όλα αυτά; Αν όχι, διερευνήστε τη χρήση αυτών των δύο Λέξεων στον προφορικό (αλλά και γραπτό) λόγο σας και αρχίστε να τις εκφέρετε…

Σας υπόσχομαι, ότι μόνο κερδισμένοι θα βγείτε!